100 چهره تاثیرگذار جهان (4) -آکا

آکاایران: هفته نامه صدا: تایم به سیاق هر سال 100 چهره تاثیرگذار در جهان را معرفی کرده است. این افراد طیف مختلفی از چهره های برجسته جهانی تا چهره های ناشناخته محلی را دربر می گیرند. هر یک از این افراد در حد و اندازه خود یا خدمتی به بشریت کرده اند، یا ابداع و اختراعی داشته اند. یا برنامه هایشان جهان را از بحرانی نجات داده یا در سطح ملی و در کشورهایشان منشا خدمت بوده اند.
هنرمندان

پریانکا چوپرا

به گزارش آکاایران: ستاره ای که بخت با او یار است

دواین جانسون؛ بازیگر، تهیه کننده و از موسسین شرکت Seven Bucks: قبل از اینکه حتی یک بار پریانکا چوپرا را دیده باشم، نام او در سینمای بالیوود شنیده و تحت تاثیر قرار گرفته بودم: او زیبا و با استعداد بود، حدودا در 50 فیلم بازی کرده بود و چندین جایزه به دست آورده بود و بنابراین یک ستاره بزرگ بود. وقتی حول و حوش زمانی که مجموعه Quantico را شروع کرده بود ارتباط پیدا کردیم، خیلی سریع هماهنگ شدیم. او تحرک دارد، جاه طلب است، اعتماد به نفس دارد و می داند هیچ چیز جایگزین سختکوشی نمی شود. ما همیشه این جمله را نقل قول می کنیم که «موفقیت را مثل یک تی شرت بپوش، نه مثل یک لباس رسمی.» و او واقعا این کار را انجام می دهد.

اکنون به اندازه کافی خوش شانس هستم که با او در فیلم Baywatch همکاری کنم. دیدن این لحظه که او در بازار آمریکا نفوذ می کند شگفت انگیز است. او این توانایی را دارد که به مردم القا کند بیشتر کار کنند و دستاورد بیشتری داشته باشند. وقتی از چشم اندازی دور به موفقیت های پریانکا و کارهایی که تاکنون انجام داده، در حال حاضر انجام می دهد و تمایل دارد در آینده انجام دهد نگاه می کنم، متوجه می شوم اثرگذاری او بسیار ارزشمند بوده است.

مارک رایلنس

هنرپیشه الهام بخش

استیون اسپیلبرگ؛ کارگردان برنده سه بار جایزه اسکار: در سال 1987 برای فیلم «امپراطوری خورشید» نقش مهمی را به مارک ریلانس پیشنهاد دادم و او نپذیرفت. نقشی در تئاتر توجه او را جلب کرده بود و حس کردم در مورد بازی فیلم تردید دارد. نمی شد او را مقصر دانست. برای بازیگرانی که عمر خود را صرف تئاتر کرده اند، بازی در فیلم مثل تکان شدید در صندلی عقب اتومبیل در زمانی است که راننده پشت سر هم ترمز می گیرد.

وقتی مارک در فیلمی بازی می کند، هیچ کس «کات» نمی گوید و کار چند ساعت بی وقفه پیش می رود. هنرپیشه های جوان مارک را الگوی خود می دانند و از او الهام می گیرند. از نمایش «بویینگ- بویینگ» گرفته تا «بیت المقدس» و «شب دوازدهم» اثری که او بر تئاتر کلاسیک و معاصر گذاشته افسانه ای بوده است.

مارک که تاکنون سه جایزه تونی، دو جایزه اولیویر و حالا یک جایزه اسکار را برنده شده، این افتخارات را با نگاه قدردانی و فروتنی می نگرد، اما قلب او متعلق به یک حکایت خوب است، روحش خالص است و تنها عاشق بازی کردن است.

چارلیز ترون

آگاهی بخش در مورد HIV

بلیک مای کاسکی؛ موسس شرکت تامز: خیلی از ستاره ها معروف می دانند چگونه باید آگاهی عمومی را افزایش دهند. چارلیز ترون فردی متفاوت است. اول اینکه او عمیقا درگیر فعالیت های بنیاد خیریه اش موسوم به «پروژه توسعه آفریقای چارلیز ترون» است، به طوری که 9 سال گذشته زمان زیادی را در آفریقای جنوبی با جوانان صرف کرده و به آنها در حفاظت از خودشان در برابر ویروس HIV کمک زیادی کرده است.

دوم، او فردی به شدت نتیجه گرا است و برنامه هایش را به خوبی می داند. سوم، از اینکه بگوید در ذهنش چه می گذرد، هیچ هراسی ندارد. من هیچ گاه کسی را ندیده ام که از برخورد با او امتناع کند. این یعنی مردم به او اعتماد دارند و این مساله باعث افزایش نفوذ او می شود. ما 10 سال است که به واسطه شرکت تامز به کودکان نیازمند کفش رایگان می دهیم و چیزی که دریافته ایم این است که القای احساس خاص بودن به اندازه کفش پوشاندن به آنها مهم است. کار چارلیز هم همین است. کاری که او انجام می دهد مهم است، اما شیوه انجام این کار و عزت نفس دادن به کودکان به همان اندازه ارزش دارد.

اسکار ایزاک

صحنه ساز ماهر

پائول هاگیس؛ کارگردان برنده جایزه اسکار برای فیلم Crash: قبل از اینکه اسکار به شخصیت معروف «پو دامرون» فیلم جنگ ستارگان یا مخترع وسواسی فیلم «فراماشینی» تبدیل شود، شانس این را داشتم که در مینی سریال تلویزیونی «به من یک قهرمان نشان بده» با او همکار کنم. با اینکه غریزه ای عالی دارد، اما به اندازه کافی شجاع هم هست که ریسک های واقعی انجام دهد. یک روز لوکیشنی که برای یک صحنه احساسی انتخاب کرده بودیم، حاضر نبود. اطراف را نگاه کردم و مکان نسبتا نامناسبی را که دیوار شیشه ای راهروی یک رستوران بود انتخاب کردم.

اسکار سریع گفت نه، چون آن مکان اصلا چیزی نبود که تصور کرده بود. من موافقت کردم، اما گفتم در زندگی مسائل مهم تقریبا همیشه در مکان های ناجور اتفاق می افتند. درواقع با فرستادن افرادی درون آن راهرو به صحنه فیلمبرداری داشتم شرایط را بدتر می کردم. تمام وجود او می گفت که این کار اشتباه است، اما به من اعتماد کرد و صحنه را گرفتیم. بعد از آن رو به من کرد و سر را به علامت تایید تکان داد. یک کارگردان نمی تواند چیزی بیشتر از این از یک بازیگر بخواهد.

تا- نهیسی کوتس

نابغه سیاه پوست

بریان استونسون؛ موسس سازمان غیرانتفاعی Equal Justice Initiative: خیلی از ما سال ها می دانسته ایم که تا نهیستی کوتس یکی از جذاب ترین و متفکرانه ترین صداها را امریکا دارد. نوشته های به موقع، محرک و مستند او در مورد نژادپرستی و تاریخ شرم آور آمریکا در مورد نابرابری ارزش خواندن دارند.

نشریه «آتلانتیک» مطلب معروف او تحت عنوان «پرونده برای جبران» را در سال 2014 منتشر کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت و مخاطبین جدید را جذب کرد. وقتی دومین کتاب پرفروش او تابستان گذشته منتشر شد، به نظر می رسید همه فهمیدند که او یک نابغه است.

کتاب «بین دنیا و من» او ساختاربندی درخشانی دارد، الهام بخش و به طور موثری مستدل است. او پیچیدگی ها و بار نژادپرستی را در آمریکا بررسی می کند و آن را با عشق پدری به پسرش وسعت می بخشد. اما قلم پراحساس و سرزنده او کتاب را به سبک کلاسیک تبدیل کرده و باعث شده تونی موریسون کوتس را جیمز بالدوین جدید امریکا بنامد و بنیاد مک آرتور نبوغ او را اعلام کند. او امسال مدعی دریافت جایزه کتاب ملی برای بهترین کتاب غیرداستانی است، اما به هیچ وجه این کتاب را نقطه اوج کارهای خود نمی داند. او حرف های بیشتری برای گفتن دارد همه ما با خواندن آن به خرد بیشتری می رسیم.

ریان کوگلر

کارگردان بشردوست

تا- نهیسی کوتس؛ خبرنگار و نویسنده: در فیلم Creed ساخته ریان کوگلر یک صحنه زیبا وجود دارد که آنچه کارگردان جوان فیلم به شکل هنرش و کشورش ارائه می کند را تسخیر کرده است. دونی که بوکسور و بازیگر اصلی فیلم است (با هنرپیشگی مایکل جردن)، در یک لباس ورزشی خاکستری رنگ در حال دویدن است تا به ملاقات مربی ناخوش خود، راکی بالبوآ برود. پشت سر او دسته ای از کودکان با دوچرخ ها های قدیمی خود حرکت می کنند. وقتی دونی سرعت خود را افزایش می دهد، آهنگ «خدا می داند» میک میل در متن به گوش می رسد.

دونی در اوج دویدن فریادی از سردرد بر می آورد. زمان کند می شود و چشم ما به سمت پسربچه ای می رود که در حالی که دست چپش در هواست، با دوچرخه تک چرخ می زند. زیبایی این صحنه که اغلب نادیده گرفته می شود، از ویژگی های کار کوگلر است. موضوع زیبا به نظر رسیدن نیست- اگرچه بخشی از آن است- بلکه مساله بشر است. به همین دلیل است که کارهای ریان کوگلر در حال حاضر بسیار ضروری است. در بزرگ ترین صفحه موجود، او بشریت و زیبایی را در افرادی که گفته می شود ذاتا از آن بی بهره اند القا می کند.

گائل گارسیا برنال

بازیگر متعهد

آلفونسو کوارون؛ کارگردان فیلم Gravity: چند سال پیش نیمه شب تلفنی به من شد. پشت خط گائل گارسیا برنال بود که به تازگی بازی در فیلم «خاطرات موتورسیکلت» ساخته والتر سیلز در نقش چگوارا را تمام کرده بود. او در لندن بود و باید ظاهر خود را برای نقش بعدی اش در فیلم Bad Education آماده می کرد. گائل نگران بود، چون به دلیل زخمی که هنگام شنا در آمازون برای نقش قبلی در پایش ایجاد شده بود، نمی توانست اجازه دهد گریمورها روی پایش کاری انجام دهند.

در مادرید، پزشکی تشخیص داد که یک عنکبوت عامل ورم پای او بوده و باید عمل ساده ای روی آن انجام می شد. اما این موضوع برای تعهد گائل نسبت به شخصیت هایی که باید بازی می کرد، بسیار مهم بود.
چهره ها

لئوناردو دی کاپریو

مرد شماره یک دنیا

جان کری؛ وزیر امور خارجه ایالات متحده: وقتی فهمیدم لئوناردو دی کاپریو برای غرق شدن در نقش «هیو گلس» در لاشه حیوانات خوابید و گوشت خام گاومیش خورد، کمی چندشم شد، ولی متعجب نشدم. لئو سرشار از استعداد است ولی رمز موفقیت ساده ای دارد: او واقعیست. او تکالیفش را انجام می دهد و می داند چه می کند. این چنین است که او می تواند 200 سال به عقب برگردد و در فیلم «بازگشته» با اجرایی نیرومند، خرس بکشد و اسکار بگیرد.

شخصیت هنرمند او را می توان ترکیبی از آمادگی، اصالت و نبوغ دانست. با این وجود، من او را بیشتر به این خاطر تحسین می کنم که با تمام وجود برای حفاظت از این سیاره تلاش می کند. بنیاد لئوناردو دی کاپریو از سال 1998 تاکنون در بیش از 44 کشور از پروژه هایی محیط زیستی حمایت مالی کرده است. او از توانایی های بازیگری خود (چه در صحنه و چه در پشت صحنه) برای تولید فیلم هایی که اوضاع نابسامان سیاره ما را به تصویر می کشند استفاده کرده است. او مشکلات محیط زیستی را با چهره های برجسته سیاسی، از ولادیمیر پوتین گرفته تا پاپ فرانسیس درمیان گذشته است.

وقتی من لئو را برای پیوستن به اولین کنفرانس بین المللی «اقیانوس ما» که هدف آن حفاظت از این اخبار بازیگران،اخبار چهره ها،دنیای ستاره ها - عظیم و حیاتی بود دعوت کردم، او علاوه بر حضور پررنگش، برای حفاظت از اقیانوس ها کمک های مالی میلیون دلاری کرد. بیست سال پیش، لئوناردو با دیالوگ «من سلطان جهانم» در فیلم تایتانیک، قبلی میلیون ها مخاطب سینما را تسخیر کرد و بعد از آن با فعالیت ها و تلاش خود، الهام بخش میلیون ها انسان در حفاظت از این سیاره شده است.

روندا روسی

بی باک

تینا فی؛ بازیگر، نویسنده و تولیدکننده ای است که قرار است در فیلم های هرزه های بی خاصیت با روسی بازی کند: وقتی روندان روسی به دنیا اعلام کرد که یک «هرزه بی خاصیت» نیست، عاشقش شدم. من که همیشه شیفته چنین توصیف های دلربایی بودم بی درنگ هزارتوی اینترنت را برای یافتن اطلاعات بیشتری در مورد این اعجوبه زیر و رو کردم واو را در برنامه «ویو» دیدم که به مجری گفتم «درد فقط نوعی اطلاعات است». شعار مادرش را یافتم که به او می گفت «تو قرار نیست که در جهان بهترین باشی، تو باید در بدترین روزت در جهان بهترین باشی».

من از پاسخ او به آنهایی که نمی توانستند رجزخوانی یک ورزشکار زن را بپذیرند حظ کردم. «بعضی افراد دوست دارند به من بگویند ازخودراضی.... ولی وقتی فکر می کنم می بینم شما چطور جرات می کنید فکر کنید که من باید از خودم توقع کمتری داشته باشم؟» و من توصیه می کنم شماها الساعه عبارت کامل «ه.ب.خ» را بر روی پوست خود خال کوبی کنید، چرا که روندا معتقد است هر عضله ای در بدنش در خدمت هدفی والا است و ظاهر او اهمیت چندانی ندارد.

چه می شد اگر ما می توانستیم به دخترانمان بیاموزیم که بدنشان را به خاطر توانایی آن گرامی بدارند، نه برای نظر دیگران درباره ظاهر آن. آیا روندا بالاخره می تواند کسی باشد که به ما کمک کند بفهمیم این ما بانوان هستیم که واژه «فمینین» را تعریف می کنیم، نه برعکس؟ بهتر است خوب دقت کنیم چون او ممکن است آرنجمان را از جا به در کند.

سال گذشته وقتی روندا اولین باختش را در برابر «هالی هولم در مسابقات یو اف سی تجربه کرد، مخالفانش فریاد شادی سر دادند. ولی روندا تسلیم نمی شود. همه در زندگی گاهی شکست می خورند، ولی من می خواهم همیشه شکست ناپذیر باشم.

دنیس موکوج

درمان گر بازماندگان تجاوزهای زمان جنگ

جیل بایدن؛ یک مربی کارکشته و همسر جو بایدن معاون رییس جمهور ایالات متحده: در قلب آفریقا، بعد از سفری طولانی از جاده ای خاکی که از جنگل های کوهستانی واقع در بخش شرقی جمهوری کنگو و در نزدیکی مرز رواندا می گذشت، به بیمارستان پاینز در بوکاوو رسیدیم؛ منطقه ای که یکی از خونبارترین جنگ های شهری- قبیله ای تاریخ را تجربه کرده است.

من در این بیمارستان برای اولین بار دکتر دنی موکوج را دیدم. او جراح زنان و زایمان و موسس بیمارستان بود. او با شخصیت، رفیع، لبخند گیرا و صدای مخملی خود، در محیطی خشن و بی رحم و در جنگی فراموش شده، نمادقدرت و قداست بود. او که فرزند یک کشیش است، سوگند سقراطی را چراغ راه خود قرار داده و با تعهدی خستگی ناپذیر برای اجرای ماموریت نجات زنان این جوامع کوشش می کند.

تلاش دکتر موکوج و تیمش در بیمارستان پانیز شگفت آور است. براساس گزارشی در سال 2011، در هر ساعت در جمهوری کنگو به 48 زن تجاوز می شود. این تیم پزشکی تاکنون بیش از 26000 قربانی خشونت های جنسی را (از دختر 6 ساله تا بانوان مسن هشتاد ساله) درمان کرده اند. دکتر موکوج فقط درمان گر این زنان یست، او امید آنهاست.

ادامه دارد...